Rozdział 13

-Nareszcie.-powiedziałam wysiadają z samolotu.
-Zamówiłam taksówkę. Zaraz powinna tu być.-powiedziała Sarra i ruszyłyśmy na zewnątrz.
-No patrz. Już jest.-wsiadłyśmy. Przyjaciółka podała kierowcy adres. Kilka minut później byłyśmy pod domem.
Zapłaciliśmy i wysiadłyśmy. Wzięłyśmy swoje walizki. Sarra zapukała ale nikt nie otworzył.
-Mam gdzieś klucze.-mruknęła i zaczęła grzebać w kieszeni spodni.
-O są.-powiedziała i otworzyła drzwi.
-Tato! Maddy!
-Sarra!-usłyszałyśmy dziecięcy pisk, a po chwili 5-latka była w ramionach Sarry.
-Nareszcie wróciłaś. Tęskiłam.-wtuliła się bardziej. Od śmierci ich mamy Maddy traktuje Sarre jak mamę. W końcu ona miała roczek kiedy pani Walker zmarła.
A Maddy nawet kilka razy się przejęzyczyła i zamiast powiedzieć siostra powiedziała mama.
-Alice. Za tobą też tęskniłam.-przytuliła mnie.

**Perspektywa Sarry**
-Maddy, a gdzie tata?
-Musiał jechać do pracy.
On ciągle tylko praca, praca i praca. A gdzie dom i dzieci w jego życiu?
Zostawia opakowanie się małą mi. Ale on nie rozumie że to jest dla mnie za dużo.  Kiedy Maddy miała mniej lat ledwo zdałam szkołę. Ciągle tylko musiałam za nią latać. Ona była wszędzie. Jedyny moment kiedy mogłam usiąść i się pouczyć był wtedy kiedy ona spała, a nie trwało to długo. Wiele nieprzespanych nocy przez co potrafiłam nawet spać na lekcjach.
Mimo że mówiłam mu ciągle ,,opiekowanie się Maddy to dla mnie za dużo" to on ,,Ktoś musi zastąpić jej mamę. A tym ktosiem najlepiej byłoby gdybyś to była ty"
I tak zostawił to na mojej głowie.
Przyzwyczaiłam się, że czasem mówi na mnie mama, ale ja jestem za młoda!
Poszłam do pokoju, który dziele z Alice i położyłam walizkę na łóżku.
Po chwili usłyszałam charakterystyczną melodyjkę Skype'a. Podeszłam do przyjaciółki, a ona odebrała połączenie. Po sekundzie na ekranie pojawili się chłopcy.
-Tęsknimy!-krzyknęli chórem.
-My też.-powiedziałyśmy równo.
-I jak? Wszystko okey? Dotarłyście bez przeszkód?
-Tak? A co?
-Tak się pytamy.
-Sarra!-usłyszałam krzyk Maddy.
-Kto to?-Zapytał Harry, i zaraz po tym w pokoju znalazła się moja młodsza siostra.
-Odprowadzisz mnie do koleżanki? Proszeeeeee...-powiedziała i przytuliła się do mojego brzucha.
-No dobra. Chłopcy ja lecę.-pokiwałam im i zeszłam na dół.
-Wsiadaj.-powiedziałam otwierając drzwi od auta.
-Pomoż.-spojrzała na mnie błagalnie.
Westchnęłam i posadziłam ją na siedzeniu, a następnie zapiełam ją pasem.
Usiadłam na miejscu kierowcy i odpliłam auto.
Chwilę później byłam pod domem jej koleżanki.
-To paa. Przyjdzie po mnie?
-Ehh..o której?
-Około 19. Prosieeee!
-No dobrze już.
-Jej! Dziękuje. Paa!
-No pa.
Mała weszła do domu, a ja odjechałam.
***
Pół godziny później byłam pod domem. Wysiadłam z auta i ruszyłam do drzwi.
-Ariana?-zapytałam widząc moją kuzynke.
-Sarra!-pisnęła i przytuliła mnie na powitanie.
-Co ty tu robisz? Chodź. Wejdziemy do domu.
-Nie. Ja tylko przyjechałam zaproponować Ci coś. Lepiej chodźmy na spacer.
-Hmm...no dobrze.
Ruszyliśmy w stronę parku. Usiadłyśmy na ławce, a moja kuzynka zaczęła opowiadać.
-No więc. Mój szef chce się pozbyć pewnych ludzi, a ty możesz nam pomóc.
-Nam?
-Emm...to nie jest łatwe.
-Jesteś w jakimś gangu.
-A jednak.
-I że niby ja..?
-Tak. Umiesz strzelać.
-Gdybym chociaż kiedykolwiek trzymała pistolet w ręku...
-Dobra nie ważne...wszystkiego nauczysz się od naszych ludzi.-powiedziała i podała mi kartkę.
Uniosłam jedną brew.
-Adres. Masz czas do dziś do 23:45.
-Hej! Poczekaj!-krzyknęłam gdy odchodziła.
-Możesz mnie podwieźć?
-Jasne mała. Chodź.-poszłam za Arianą.
Co mi tam...moje życie jest nudne jak...przyda się trochę przygody i niebezpieczeństw.
-To tutaj.-powiedziała 20 minut później.
Wysiadłam z auta i weszłam do budynku, a następnie do gabinetu.
-Czego?
-Przysłała mnie A-ariana.
-A...okey siadaj.-wskazał na krzesło.
-Masz...pozbądź się któregoś z tych ludzi, a będziesz w naszym gronie.-na stół wyciągnął jakieś zdjęcia i pistolet.
Odwróciłam kartki i dokładnie się przyjrzałam. TO SĄ ZDJĘCIA CHŁOPCÓW!
Spojrzałam na niego tajemniczo i wzięłam broń do ręki, podając mu zdjęcie.
-Dobry wybór...
-Sarra.
-Dobry wybór, Sarro.-powiedział, a ja uśmiechnęłam się szyderczo.
Nadchodzi czas tak bardzo przeze mnie upragniony. Czas zemsty. Szykuj się...

Rozdział 12

Gdy obudziłam się rano, Tom'a już nie było. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu i miała 50 wiadomości od Ali. Zignorowałam je i poszłam na doł. Weszłam do kuchni i zobaczyłam Tom'a.
-Co robisz?-zapytałam.
-Śniadanie.-powiedział i obrócił się, aby na mnie spojrzeć.
-Wiesz? Pięknie Ci w mojej bluzie.-zaśmiałam się i pocałowałam go na przywitanie.
-Masz.-dał mi talerz jajecznicy.
-Yyy...dziękuję.-nikt mi jeszcze nigdy nie zrobił śniadania. Po zjedzeniu poszłam się przebrać w swoje ciuchy.
-Odwiozę Cię.-usłyszałam za sobą głos Tom'a gdy wychodziłam. Poczekałam aż założy buty i poszliśmy do samochodu.

**30 minut później**
-Dziękuję za wszystko.-
-Nie ma za co.-
-Pa.-powiedziałam i dałam mu szybkiego całusa.
-Do zobaczenia za pięć godzin. Przyjadę po ciebie.-no tak, zapomniałam. Byłam z nim umówiona do parku. Pobiegłam do domu. Weszłam, a następnie poszłam do swojego pokoju. Ogarnęłam parę pierdołów takich jak, Facebook, skrzynka E-mail idt. Spojrzałam na zegar, który wskazywał 14.10. Po chwili zerwałam się z łóżka i pobiegłam do łazienki. Wzięłam prysznic, ubrałam się. i nałożyłam makijaż. Usłyszałam trąbienie samochodu, więc poszłam na dół. Wyszłam z domu i wsiadłam do jego samochodu.
-Ślicznie wyglądasz.-powiedział tak nagle.
-Dziękuję...ty też.-zaśmiał się. Myśl Sarra przecież on ma tylko jeansy i białą bluzkę.
-Dziękuję?
-To gdzie mnie dokładnie wywozisz?-zapytałam.
-W związku z tym, że niedługo wyjeżdżasz mam dla ciebie niespodziankę.
-Wyjeżdżam za półtorej tygodnia.
-Zostało nam bardzo mało czasu.-zaśmiał się.
Pół godziny później zaprakował. Ledwo wysiadłam z auta on chwycił moją rękę.
Będę za nim tęsknić. Bardzo tęsknić.
Przeszliśmy przez kawałek parku, a następnie Tom zatrzymał się przed piękną polaną. Na trawie rozłożony był koc.
-Ta niespodzianka to piknik?-zapytałam.
-Nie podoba Ci się.
-Nie! Nie powiedziałam tego! Ale to jest urocze, a takie cie jeszcze nie znałam.-powiedziałam i wtuliłam się w chłopaka.
Usiedliśmy na kocu i zaczęliśmy wspominać dawne czasy.

**Perspektywa Alice**
Weszłam do kuchni i podeszłam do lodówki całkiem ignorując chłopaków. Po zrobieniu sobie śniadania ruszyłam do salonu. Tak się cieszę że będę tu tylko jeszcze tydzień. Nienawidzę chłopaków za to co robią. Jak można zabić drugiego człowieka? Jak można żyć że świadomością że popełniono tyle przestępstw?
Włączyłam telewizor. Po chwili koło mnie usiadł Zayn.
-Wszystko ok?-zapytał a ja mu nie odpowiedziałam.
-Nawet się nie zbliżaj.-warknęłam kiedy chciał się do mnie przesunąć.
-Nadal jesteś zła.-zapytał kucając przede mną i chwytając moją twarz w dłonie.
-Jest mi przykro, bo myślałam że was znam.
-Znasz nas. To my. Ciągle Ci sami. Tylko...-przerwałam mu.
-Tylko teraz zabijacie ludzi.
-Alice...
-Zayn...
Chłopak zbliżył swoją twarz i znaczył nasze usta w czułym pocałunku.
-Co to miało być?-zapytałam gdy się odsunął.
-Wyrażenie uczuć.-mimowolnie uśmiechnęłam się.
-Kiedy wyjeżdżacie?
-Emmm...za tydzień.-odpowiedziałam zmieszana. Malik przytulił mnie z całej siły.
-Będę codziennie dzwonił. Nie będzie dnia żebyś mnie nie usłyszała i zobaczyła.
-Zayn...
-Obiecaj mi że będziesz ze mną szczera. Jeżeli zakochasz się powiedz od razu.
-Zamknij się w końcu.-powiedział i pocałowałam go.
-Podoba mi się.-wymruczał do mojego ucha.
-Nie przyzwyczajaj się, kochanie.
Nagle do domu weszła Sarra trzaskając drzwiami.
-Wszystko ok?-zapytałam widząc jak przechodzi zła przez salon.
-Wyjeżdżamy po jutrze. Spakuj się. Mam dość tego zasranego dupka.
-O kim mówisz?
-O Tom'ie.
-A mówiłem żebyś trzymała się od niego jak najdalej.-powiedział Hazz stojąc w przejściu.
-Zamknij się palancie bo jak Ci przywalę to cie własna matka nie pozna.-warknęła na niego.
-Dajesz.
Sarra zamachnęła się ręką zaciśniętą w pięść.
-Nie!-odciągnęłam przyjaciółkę od przyjaciela.
-Chodźmy się spakować.
-Sama dam sobie radę.-odepchnęła mnie i ruszyła na górę. Po drodze do pokoju zbiła jeszcze waze.
-Ej to było drogie!-krzyknął Styles.
Wkurzona dziewczyna wzięła wazon i rzuciła w chłopaka, ale on zrobił unik na szczęście.
-Ja jej pokaże.-powiedział i poszedł do jej pokoju. Przez najbliższe kilka minut było słychać krzyki, a nagle nic. Spokój i cisza. Chyba nic sobie nie zrobili prawda?
Szybko weszłam do jej pokoju. Zobaczyłam Sarre, która ma twarz utkniętą w torsie chłopaka i wali go pięściami. Po chwili również go przytuliła i zaczęła płakać.
-Ciii...mówiłem Ci że on nie jest ciebie warty.
-Ale ja go kocham.
-Wiem jak Cie to boli. Też kiedyś kogoś kochałem a ten ktoś wolał mojego wroga.
-Biedactwo.
Powoli się wycofałam i poszłam do swojego pokoju. Sięgnęłam walizkę i zaczęłam pakować do niej ciuchy.
-Jutro wieczorem mamy samolot.-powiedziała Walker wchodząc do mojego pokoju.
Pokiwałam tylko głową i dokończyłam pakowanie.

**Następny dzień**
Obudziłam się na ziemi koło walizki. Była godzina 12:30. Samolot mamy o 20:00.
Przykro mi trochę że opuszczam chłopców, a najbardziej będę tęsknić za Zayn'em.
Kocham go. Teraz jestem pewna swoich uczuć. Szkoda że tyle to trwało.
Wstałam i pomaszerowałam do łazienki. Wzięłam długą kąpiel po czym się ubrałam i pomalowałam. Spakowałam do torby jeszcze ręcznik i kosmetyki. Teraz jestem gotowa do wyjazdu.
Zeszłam na dół i poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie kanapkę i według mojej tradycji poszłam z nią do salonu. Następnie poszłam z Sarrą na miasto. Będę tęsknić za Londynem.
-Chodźmy tam.-pokazała palcem na pewien sklep. Weszłyśmy, a Walker od razu zaczęła oglądać pełno ciuchów i co trzeci wkładała do koszyka.
-Wybrałaś coś sobie?-zapytała mnie godzine później.
-Kupiłam tą sukienkę.-pokazałam jej.
-Ja kupiłam pełno rzeczy.-zaśmiała się i pokazała na trzy torby.
-Dobra musimy wracać za 6 godzin mamy samolot.
-No tak.
I poszliśmy do domu.

**Kilka godzin później**
-Chłopcy! Jeżeli chcecie iść z nami musicie już wychodzić.
-Spokojnie. Droga na lotnisko to 10 minut.
-Ale my za pół godziny mamy lot!!
-O jezu! No to idziemy.

**Na lotnisku**
-Pasażerowie lotu do Paryża proszeni są o udanie się na pokład samolotu. Dziękuje.-rozległ się głos w głośnikach.
-No...to czas się pożegnać.-powiedziałam i przytuliam każde z nich. Na końcu był Zayn.
-Będę tęsknić. Bardzo.-powiedział i przyciągnął mnie do siebie.
-Ja bardziej.
-Pamiętaj że cie kocham.-szepnął i pocałował mnie czule.
-Nigdy nie zapomnę.-jeszcze raz go przytuliłam.
Sarra też pożegnała się z każdym z chłopców i ruszyliśmy na samolot.

Rozdział 11

Usłyszałem otwieranie drzwi i...szybko wyskoczyłem przez okno.
-Do kurwy nędzy...gdzieś musieli się schować!-usłyszałem tylko tyle ze strony policjantów, ponieważ próbowałem dogonić chłopaków. Zobaczyłem ich skradających się pod jednym oknem w jakimś domu. Szli na kolanach ponieważ było tam oświecone światło i to znaczyło, że ktoś tam jest i może nas nakryć. Gdy oni byli trochę dalej, podbiegłem i wręcz rzuciłem się na nich.
-AAAAAAAAAAAAAA...-zaczęli kwiczeć jak baby, a szczególnie Louis, którego przez przypadek kopnąłem kolanem w czułe miejsce, jak się na nich rzuciłem.
-Zayn! Debilu! Mogą nas usłyszeć!-zaczął wydzierać się na mnie Niall.
-Nie usłyszą, spokojnie. A teraz koniec tych pogaduchów. Lecimy do domu.-
-Jak to lecimy? To my mamy skrzydła?-zapytał Harry. Ja i pozostała trójka podnieśliśmy jedną brew, kiedy ten idiota zaczął wymachiwać rękami i podskakiwać.
 -Musisz to zrobić z rozbiegu.-zażartował z niego Lou. Hazza chyba wziął to na poważnie, ponieważ rozbiegł się, po 2 sekundach biegnięcia podskoczył wymachując rękami.
-Czy pod moją nieobecność on coś ćpał?-
-Haha...chyba byśmy widzieli. No nie?-próbowałem utrzymać Harry'ego w jednym miejscu, ale on ciągle podskakiwał.
-Niech biega, przynajmniej szybciej uśnie...-powiedział blondyn. Zaśmialiśmy się po czym Liam, jedyny normalny, pomógł mi uspokoić Hazze i zanieś go do auta. Wsadziliśmy go na tylne siedzenie, po czym ja poszedłem na miejsce kierowcy.
-Daleko jeszcze?-pytał się po raz setny Harry.
-Nie.-
-Mówisz tak od kilkunastu minut i co? Nadal nie dojechaliśmy.-
-Boże! Zamknij swój kaczy ryj, albo Cie tu wysadzę i pójdziesz na piechotę!-Zacząłem się wydzierać na przyjaciela.
-Nie miłe.-mruknął pod nosem. Po kilkunastu minutach dojechaliśmy pod dom. Czemu dopiero po kilkunastu minutach? Bo Harry'emu zachciało się siku i musieliśmy czekać za nim na stacji benzynowej. Weszliśmy do domu. Było jakoś dziwnie cicho.
-Tylko nie hałas...-nie dokończyłem, ponieważ Harry już zbił wazon. Wszystkie pary oczów powędrowały na niego.
-To nie ja.-przewróciłem oczami. Wchodząc po schodach zauważyłem kogoś na nich.
-GIŃ ZŁODZIEJU, GIŃ!!!-no tak to była Sarra. Zaczęła mnie bić kijem bejsbolowym.
-Uspokój się. To tylko my.-powiedziałem wydzierając jej kij z ręki kiedy nie przestawała mnie bić. Oświeciłem światło.
-O to wy. Sorry...-
-Nic się nie stało. Ale następnym razem pytaj się kto to!-powiedział Hazza.
-A ty następnym razem mów lub dzwoń, że gdzieś jedziesz!-
-Martwisz się o mnie?-Harry podniósł jedną brew.
-Pff...chciałbyś.-powiedziała i wróciła do pokoju.
-To było niemiłe.-

**Następny dzień**
**Perspektywa Alice**
-Czyli to znaczy, że będziemy tu jeszcze jakieś 2 tygodnie?-zapytałam mojej przyjaciółki podczas spacerowania po parku.
-Tak.-
-To dobrze...-
-Dlaczego nie chcesz ich widzieć?-zapytała się kiedy usiadłyśmy na ławce. Zaczęłam jej wszystko opowiadać.
-Teraz już wiesz dlaczego się ich boję?-zapytałam na koniec mojej opowieści. Sarra pokiwała twierdząco głową.
-Ale wiesz, że nie odzywanie się do nich nic nie da?-
-Tak wiem. Ale to mi tylko przypomina o moim ojcu.-
-Naprawdę chcesz teraz go wspominać? On był chory. Najpierw zabił twoją matkę, a potem prawie ciebie. A teraz co? Siedzi w pierdlu i możliwe, że nawet niedługo z niego wyjdzie! I co wtedy bę...-przerwał jej dzwonek telefonu. Widziałam ja śmiała się podczas rozmowy. Po krótkim czasie wróciła.
-Kto dzwonił.-
-Tom. Muszę lecieć umówiłam się z nim w kawiarni. Papa.-
-Pa.-po co ona się z nim zadaje?! To jest tylko pieprzony dupek, który na pewno ją tylko wykorzysta i porzuci.

**Perspektywa Sarry**
Weszłam do kawiarni. Mój wzrok od razu przystanął na uśmiechniętym Tom'u. Usiadłam na krześle.
-Kupiłem Ci latte.-
-Skąd wiesz, że to lubię?-
-Jak byliśmy nastolatkami to zawsze chodziliśmy do kawiarni.-
-A może gust mi się zmienił...-uśmiechnęłam się.
-To masz problem.-wybuchliśmy niepohamowanym śmiechem.
-To było niemiłe.-
-Wiem. Ale taki już jestem. Przyzwyczaj się kochanie.-jak na razie to ja tylko przyzwyczaiłam się do słowa kochanie. Zawsze mówił tak do mnie.
-Okey, teraz na poważnie. Coś się stało, że tak nagle zadzwoniłeś?-
-Czy to, że zadzwoniłem ma zaraz znaczyć, że coś się stało?-nienawidzę gdy ktoś odpowiada pytaniem na moje pytanie.
-No tak...-
-No nie. Ja po prostu chciałem zobaczyć moją najpiękniejszą przyjaciółkę.-
-Jesteś kochany.-pocałowałam go w policzek.
-Wow. Powinnaś to robić częściej, ale gdzieś bardziej...tu-powiedział wskazując na swoje usta. Ja w odpowiedzi wystawiłam mu środkowy palec.
-Niemiłe.-
-Wiem. Ale taka już jestem. Przyzwyczaj się kochanie.-powiedziałam.
-A to już były moje słowa.-
-No właśnie! Były! Bo już nie są!-
-Ale teraz na poważnie...-przerwałam mu.
-Nie wiem czy potrafię.-znów zaczęliśmy się śmiać.
-Kiedy wyjeżdżasz?-
-Za dwa tygodnie.-
-Już? Nie możesz tu zostać?-
-Przykro mi, ale tam mam szkołę. Tatę. Maddy.-
Siedzieliśmy jeszcze kilka godzin ciągle sie śmiejąc. Spojrzałam na zegarek i zobaczyłam, że jest 21.30.
-Okey. Ja już będę lecieć. Papa-
-Poczekaj odwiozę cię.-bez namysłu się zgodziłam.
********
-Spotkamy się jutro. O 15 w parku?-
-Jasne. Papa.-pocałowałam go w policzek. Kiedy spojrzałam na niego, zrobił smutną minkę i pokazał palcem na swoje usta. Pocałowałam go delikatnie, lecz on po chwili pogłębił pocałunek. Położył swoje dłonie na moich biodrach. Ja swoje splotłam na jego karku. Po kilku minutach oderwaliśmy się od siebie.
-To mi się podobało.-uśmiechnęłam się.
-To papa, kochanie.-pobiegłam do drzwi wejściowych. Weszłam do domu.
-Kto to był?-zapytał Hazza, zaraz jak weszłam.
-A co cię to?-
-To ja pytałem pierwszy.-powiedział przez zaciśnięte zęby.
-Na prawdę? Teraz będziesz jak przedszkolak?-powiedziałam i poszłam w stronę schodów. Nie zaszłam daleko, ponieważ poczułam szarpnięcie. Harry chwycił mnie za ramiona i obrócił tak, że teraz stałam twarz w twarz z nim.
-Pytam się ostatni raz. Kto to był?-
-T-t-t-t-om. Tom.-
-A co ja Ci kurwa wcześniej powiedziałem.-ścisnął mocniej moje ramiona.
-Nic mi nie mówiłeś.-
-Masz. Trzymać. Się. Od. Niego. Jak. Najdalej. Rozumiesz.-cały czas mówił przez zaciśnięte zęby.
-A niby dlaczego?-
-Bo on zabija ludzi. Rozumiesz. Dokładnie tak...-przerwałam mu.
-Dokładnie tak jak wy?-jeszcze bardziej zacisnął moje ramiona.
-Ty nic o nas nie wiesz. Nie masz prawa nas osądzać.-
-Wiem wszystko. Alice mi o wszystkim opowiedziała.-
-Nawet ona nie wie wszystkiego.-i jeszcze mocniejszy uścisk.
-Harry to boli! Puść mnie! Rozumiesz! Puść!-zaczęłam się wydzierać. On się tylko zaśmiał. Pytanie za sto punktów. Czy Harry jest pijany czy tylko taki głupi? O ja znam odpowiedź! Po prostu jest taki głupi. Ostatnimi siłami odepchnęłam go od siebie. Uderzyłam w twarz i pobiegłam do swojego pokoju. Spojrzałam w lustro. Moje ramiona są koloru ciemnego czerwonego, lub bordowe. Dotknęłam je. Syknęłam z bólu. To tak cholernie boli. Wzięłam mój telefon i napisałam SMS-a.
Do: Tom.
Błagam, zabierz mnie stąd!
Po chwili dostałam odpowiedź.
Od: Tom
Ale dlaczego? Co się stało? Okey, przyjadę. Będę za 15 minut.
Włożyłam telefon do kieszeni i usiadłam na łóżku czekając na Tom'a. Minęło równe 15 minut, a usłyszałam jak mój telefon zadzwonił, a po chwili połączenie zostało przerwane. Wiedziałam, że to on. Szybko zbiegłam na dół. Wyszłam z domu i wsiadłam do samochodu. Po drodze opowiedziałam Tom'owi o tym całym zajściu.
-A to gnojek! Zapłaci za to!-krzyczał uderzając pięściami o kierownicę. Resztę drogi spędziliśmy w ciszy.
-To tu.-powiedział wskazując na piękny dom. Weszliśmy do środka. Tom, poszedł na górę, a ja zanim. Chwilę grzebał w szafie. Potem ją zamknął i podszedł do mnie.
-Masz. Idź się przebrać.-powiedział dając mi swoją bluzę. Poszłam do łazienki. Przebrałam się w jego ciuch. Jego bluza sięgała mi prawie, że do kolan. Wyszłam z łazienki i podreptałam do jego pokoju. Weszłam do środka. Zobaczyłam, że Tom leży z telefonem w ręce. Weszłam pod kołdrę. Mój przyjaciel wstał i wziął koc.
-Co ty robisz?-
-Idę spać do salonu?-i znów mi to robisz! Odpowiadasz pytaniem na pytanie!
-Po jaki chuj idziesz do salonu?-
-Żeby spać?-
-Chodź.-odchyliłam kawałem kołdry. Mój przyjaciel niezdarnie położył się obok mnie.Po chwili przysunął się bliżej.
-Nie rozumiem jak ktoś może skrzywdzić tak piękną kobietę.-
-No jak widać. Ktoś może.-powiedziałam kładąc głowę na jego klatce piersiowej. Jego ręka wylądowała na mojej talii. Po krótkim czasie usnęłam.
Czy ja go kocham. NIE! To nie możliwe! A może jednak? Chyba jednak tak, chyba go kocham... 
**********************************************
Wstawiłam rozdział dziś, ponieważ podkradłam komuś wifi! Następny za tydzień w poniedziałek! I oto w taki sposób zakończyłam rozdział 11! Pisałam go cały tydzień i jest!
Tu macie mój Ask
|
|
|
 http://ask.fm/Sarrah2000
 

Rozdział 10

-Dobra bez owijania w bawełnę. Thomas to nasz szef.-przerwałam mu.
-Czyli że jesteście w jakimś gangu?-
-Tak! A teraz nie przerywaj!-
-Przepraszam.-
-Ivan to chłopak z wrogiego gangu. Jego szefem jest Martin. Jest jeszcze jeden gang, którego szefem jest Oliver, ale on jest w innym państwie. No więc, jeżeli Thomas nas wzywa to my musimy do niego jechać w przeciwnym razie byśmy go wkurwili, a takiego Thom'a nie chcesz znać. Uwierz. Ale wracając do tematu. Na zlecenie Thoma musimy bić...nawet dziewczyny, zabijać, handlować narkotykami, ale pamiętaj. Ciebie i Sarry nigdy nie skrzywdzimy my, ani ktoś inny.-moje oczy rozszerzały się z każdym jego słowem.
-Jedźcie już.-
-Alice. Wszystko dobrze?-zapytał Liam.
-Jedźcie powiedziałam!-chłopcy zawołali resztę i już ich nie było.
Pobiegłam do pokoju Sarry. Przytuliłam się do niej i zaczęłam płakać.
-Co się stało?-
-Oni...nie to nie...nie...to nie są moi przyjaciele...oni by tego nie robili...!-w wymowie niektórych słów przeszkadzały mi łzy. Oderwałam się od niej i poszłam do swojego pokoju.

**Perspektywa Zayn'a**
Jechaliśmy spokojnie samochodem na spotkanie z Thom'em gdy nagle zadzwoniła do mnie Sarra.

-Cześć Sarra! Coś się stało?-
-Mam tylko jedno pytanie.-
-Słucham.-
-Co wy zrobiliście Alice, że ona zamknęła się w pokoju?!-
-My...my nic nie zrobiliśmy...-
-Kłamiesz Zayn...kłamiesz, ale pamiętaj. Jak ja się dowiem, że zrobiliście jej coś przykrego to nie przeżyjecie do końca tych wakacji!!!-

Po tych słowach rozłączyła się. Nie powiem, przestraszyłem się. A jak ona naprawdę może mi coś zrobić, chociaż nic złego nie zrobiliśmy. Podjechaliśmy pod dom szefa. Weszliśmy do domu bez pukania i usiedliśmy na kanapie. Chwilę później Thom też przyszedł.
-Musicie załatwić Ivan'a.-
-Ale mu dziś nie możemy.-powiedział Harry.
-A niby dlaczego?-
-Bo mamy inną sprawę do załatwienia.-powiedział Liam.
-Za trzy dni nie chcę go widzieć.-powiedział, a my wyszliśmy. Pojechaliśmy do domu. Szybko pobiegłem do Ali wymijając Sarre. Wszedłem do jej pokoju i zobaczyłem ją skuloną pod ścianą i płaczącą. Podszedłem do niej i ukucnąłem.
-Alice...-powiedziałem łagodnie.
-Wyjdź!-chciałem ją przytulić ale mnie odepchnęła.
-Odejdź...jeszcze coś mi zrobisz. Może złamiesz nos lub rękę, a może gorzej zabijesz mnie.-
-Alice przestań nic Ci nie zrobię. Rozumiesz? Nie miałbym serca Ci coś zrobić.-
-Wyjdź.-wyszedłem. Sarra napadła mnie zaraz przy wejściu do pokoju Ali. Przywarła mnie do ściany. Nie wierze. Jak ona ma tyle siły?
-Pytam się po raz kolejny. Coś ty jej zrobił?-mówiła przez zaciśnięte zęby.
-Powiedziałem jej całą prawdę.-puściła mnie.
-To aż taka straszna była ta opowieść, że ona płacze i się was boi?-
-Najwyraźniej.-powiedziałem i poszedłem na dół. Mam nadzieję, że jutro już przejdzie Ali i wszystko będzie tak jak dawniej.
-Zayn chodź tu szybko.-usłyszałem nawoływanie z kuchni. Pobiegłem tam.
-Co jest?-
-Jedziemy...-
-Gdzie?-chyba za bardzo nie kapuję o co im chodzi.
-Załatwić sprawę z Ivan'em.-
-Ale dlaczego akurat teraz?-
-Ponieważ jutro go już nie będzie, ani w Londynie, ani w Wielkiej Brytanii.-
-Dlaczego? To gdzie będzie?-
-Gdzieś....W AMERYCE!-o kurwa. No to koniec z nami.
-No to ruszać dupy i jedziemy!-krzyknął Li.

**Kilka godzin później**
-Może jakieś ostatnie życzenie masz mój kochany Ivan'ku...-powiedział Hazza, trzymając jego ręce i trzymając pistolet przy jego głowie.
-To jeszcze nie koniec! Myślicie, że jak mnie zabijecie to nikt was nie znajdzie? Moi ludzie są wszędzie! Jak nie zabiją was tu, to mogą to zrobić na przykład w sklepie, przed domem...Wszędzie.-
-Oj Ivan'ku. To koniec twojego czasu. Papa.-powiedziałem i strzeliłem prosto w jego serce. Jego martwe ciało wypadło z uścisku Harry'ego i spadło na ziemie.
-Dobra zwijamy się zanim gliny przyjadą.-powiedział blondyn.
-Już chyba nie zdążymy! NA GÓRĘ SZYBKO!!!-krzyknął Louis. Pobiegliśmy do pokoju od strony ogrodu.
-Wyskoczymy przez okno i uciekniemy przez ogrody.-Louis.
-Jakiś ty mądry <wyczuliście ten sarkazm?>-powiedziałem.
-Nie pierdol tylko skacz!-pierwszy skoczył Liam, potem nasz głodomór, potem Hazza, następnie Lou. Kiedy powoli chciałem wyskoczyć ujrzałem światła za drzwiami.
-Biegnijcie ja was dogonię.-powiedziałem, a już po chwili moi przyjaciele byli gdzieś dwa domy dalej. Okey Zayn, teraz albo nigdy. Usłyszałem otwieranie drzwi i...
*****************
Dodaję dziś, ponieważ nie będzie mnie do następnej środy. Czekam na wasze opinie podane w komentarzach. Następny rozdział w przyszłą środę.
  

Rozdział 9

Niall zamknął drzwi na klucz. Zaraz po tym przywarł mnie do ściany. Pocałował mnie namiętnie. Po chwili przeniósł swoje usta na moją szyję. Odepchnęła go w wyniku czego wylądował na łóżku. Podeszłam do łóżka i usiadłam okrakiem na blondynie. Powoli zdjęłam jego bluzkę i nawet sama nie wiem kiedy pozbyłam się jego spodni. Przerzucił mnie tak, że teraz ja leżałam pod nim. W bardzo szybkim tępie pozbył się mojej sukienki i bielizny. Delikatnie zaczął ssać , przegryzać moje sutki. Cicho wypowiadałam jego imię. W końcu nadeszła ta chwila. Wszedł we mnie. Poruszał się powoli, lecz z czasem jego ruchy stawały się coraz bardziej energiczne. Blondyn doszedł w tym samym czasie co ja. Położył się obok mnie i zasnęliśmy wtuleni w siebie.
**Następny dzień**
Obudziły mnie promienie słoneczne wpadające do pokoju przez okno...Zaraz chwila! To nie mój pokój! Gwałtownie podniosłam się na łokciach i od razu tego pożałowałam. Ból głowy był bardzo silny. Usłyszałam ciche chrapanie obok. Obróciłam głowę w tym kierunku. O nie, nie, nie, nie!!! To nie prawda! Nie mogłam przespać się z Niall'em! Powiedzcie że to tylko zły sen i zaraz się obudzę! Wykorzystałam moment że on śpi i zebrałam swoje ciuchy z podłogi po czym poszłam do łazienki się ubrać. Gdy wyszłam blondyn też już nie spał i był w ciuchach.
-Mam pomysł.-powiedziałam.
-Jaki?-
-Zapomnijmy o tym i dalej bądźmy zwykłymi przyjaciółmi.-powiedziałam.
-No dobrze, jeżeli tego chcesz. Zamówiłem taksówkę, zaraz powinna tu być.-ja tylko pokiwałam głową i założyłam buty.
Właśnie mieliśmy wychodzić, gdy zadzwonił telefon Niall'a. On odebrał, a ja stałam i próbowałam cokolwiek usłyszeć.
**Rozmowa telefoniczna**
-Hej Zayn! Co chcesz?-
-Na tej imprezie wczoraj pojawił się Ivan!-
-I czego on znowu chciał?!-
-Liam miał z nim bliskie spotkanie.-
-Nic mu nie jest?!-
-Liam'owi?
-Nie tej kurwa, pytam się o Ivan'a!-
-Spokojnie. Liam siedzi na kanapie obok nas, a Ivan gdzieś leży nieprzytomny za klubem.-
-Ale ty wiesz, że prędzej czy później się zemści i już nie będzie tak łatwo!-
-Ja to wiem.-
-Z tobą nie da się gadać! Jak ty możesz być tak opanowany?!-
-Normalnie. Papa.-
-Nie żadne papa! Tylko zapierdalać mi do Thom'a!
-I co mu powiemy? Myśl logicznie człowieku.-
-Zayn! Zayn! Rozłączył się!
-Możemy już jechać?-zapytałam zniecierpliwiona.
-To ty tu stałaś?!-pokiwałam głową na ,,Tak"
-I wszystko słyszałaś?!-
-Tak.-czy jak coś mi powiecie to będzie koniec świata? Nie!
Wyszliśmy z tego cholernego klubu i wsiedliśmy do taksówki. 30 minut potem byliśmy już w domu. Niall poszedł na rozmowę z chłopakami, a ja do pokoju. Mimo puszczonej muzyki nadal słyszałam ich krzyki typu ,,Po co z nim zaczynałeś?!" ,,Teraz mamy przechlapane!" ,,Trzeba załatwić tego dzieciaka raz na zawsze!!!". Zaraz chwila! Jak to ,,załatwić raz na zawsze"? Co oni znowu chcą zrobić? To wszystko robi się coraz dziwniejsze! Dlaczego nie chcą mi nic powiedzieć? Mają tajemnicę! A to źle znaczy!
Wyłączyłam muzykę i zeszłam na dół.
-Liam co Ci się stało?-zapytałam i podbiegłam do przyjaciela.
-Niall się trochę wkurwił, ale już jest dobrze.-
-Jak to jest już dobrze? Przecież krew leci Ci z nosa!-
-Alice powiedziałem już. Wszystko jest w porządku.-
-Ale wy nie powinniście załatwiać WSZYSTKIEGO przemocą.-
-Liam musimy jechać. Thomas nas wzywa. Ma jakieś zlecenie do nas.-powiedział zapatrzony w telefon Zayn.
-Niby wasz przyjaciel, a zlecenia i zadania wam daje?-
-Alice! Skąd ty się tu wzięłaś?-
-Byłam tu przed tobą. A teraz albo mi wszystko opowiecie, albo stąd nie wyjdziecie.-chłopcy spojrzeli na siebie przerażonym wzrokiem.
-Dobrze opowiemy, ale radze Ci usiąść.-posłuchałam Liam'a i usiadłam na kanapie.
-No więc-zaczął Zayn-yyy...więc...
**************
Hej! Jeżeli chcecie wiedzieć czy Zayn powie prawdę czy też skłamie to musicie poczekać na następny rozdział, który pojawi się na blogu za tydzień!

Rozdział 8

**Następny dzień**
-Mam propozycję.-powiedział Zayn.
-Słuchamy.-
-Mój kolega Mat organizuje imprezę w najlepszym klubie jaki tylko jest w Londynie i nas zaprasza. Co wy na to?-
-Wspaniale.-powiedziała Sarra klaskając w dłonie.
-Więc wyjeżdżamy z domu o 20.00. Tylko punktualnie! Chyba nie chcemy się spóźnić?-spojrzał na nas. To, że jestem dziewczyną nie oznacza, że będę trzy godziny siedzieć przed lustrem szykując się!
-Skieruj te słowa lepiej do siebie, bo my w trzy godziny jesteśmy ubrane, umalowane itp. a ty trzy godziny układasz fryzurę, która i tak po godzinie nie jest już idealna.-powiedziała Sarra do Zayna. On natomiast chyba się lekko wkurzył ponieważ zacisnął szczękę, tak, że aż dziwie się, że zębów sobie nie połamał.
-Chodź Sarra pójdziemy wybrać jakieś sukienki.-powiedziałam kiedy jej oczy zrobiły się czarne, po tym jak Zayn jej coś powiedział. Pociągnęłam przyjaciółkę za rękę do mojego pokoju.
Pokazywałam jej dużo sukienek, ale żadna jej nie pasowała. Pokazałam jeszcze kilka i wybrała tą:
       
A ja tą:

Kiedy dochodziła godzina 18:30 poszłam ubrać wybraną sukienkę i wykonać makijaż. Kiedy wyszłam z łazienki Sarra siedziała u mnie na łóżku z kosmetyczką w ręce.
-O hej! Pomożesz mi z makijażem?-
-Jasne.-Wywróciłam oczami. Dlaczego? No bo jak można nie umieć samemu zrobić kilka machnięć tuszem do rzęs, trochę cienia do oczów i gotowe! To nic trudnego! Naprawdę! 
-Co ja bym bez ciebie zrobiła?-zapytała, kiedy skończyłam.
-Nic! A teraz chodź bo jest 19:59!-pospiesznie zeszłyśmy na dół, gdzie czekali na nas chłopcy.
-Wow...wyglądacie...Wow.-Harremu chyba zabrakło słów. Zaczęłyśmy się śmiać.

**4 godziny później**
Impreza trwała dalej. Wszyscy byli napici prawie że do nieprzytomności, nawet Sarra!
Siedziałam sama przy barze i szukałam wzrokiem moich przyjaciół. Liam zagadywał do różnych panienek i od każdej dostawał z liścia, Zayn tańczy na parkiecie, Louis tańczy z jakąś blondynką, Harry poszedł gdzieś z Sarrą, a ja siedzę tu sama co chwile pijąc kolejnego drinka.
-Idziemy tańczyć.-usłyszałam głos za sobą. Odwróciłam się i zobaczyłam Nialla.
-Jasne.-powiedziałam i zeskoczyłam ze stołka. Lekko się zachwiałam, ale na szczęście po chwili odzyskałam równowagę. Chwycił mnie za rękę i zaprowadził na środek parkietu. Położył ręce na mojej talii. Zaczęliśmy poruszać się w rytm muzyki.
 -Ślicznie wyglądasz.-powiedział do moje ucha, jednocześnie zjeżdżając rękami jeszcze niżej. Gwałtownie obrócił mnie przodem do siebie. Oparł swoje czoło o moje, a ja złączyłam nasze usta w czułym pocałunku. Jego duża dłoń przesunęła się po wewnętrznej stronie mojego uda, unosząc lekko sukienkę. Z moich ust wydobył się cichy jęk.
-Nie tutaj...-powiedziałam do jego ucha. Niall jak na zawołanie chwycił mnie za rękę i poprowadził po jakiś schodach na piętro. Szliśmy długim korytarzem, aż w końcu zatrzymaliśmy się przed jakimś pokojem. Otworzył drzwi wpuszczając mnie do środka.

Rozdział 6

-Sarruś...-o nie zawsze jak ktoś tak mówi to oznacza kłopoty.
-Tak Hazzuś?-
-Chyba się zgubiliśmy...-że co proszę!
-Jak to z-z-zgubiliśmy się?-
-No po prostu nie wiem gdzie jest wyjście z tego lasu.-chwyciłam telefon i chciałam zadzwonić do Ali, ale nie miałam zasięgu. Rzuciłam go na ziemie. Usiadłam na najbliższym drzewie.
-Spokojnie...pójdę poszukać drogi.-chciał już iść, ale ja mu nie pozwoliłam.
-Pójdziemy razem. Nie chcę tu sama siedzieć.-chłopak chwycił mnie za nadgarstek i szedł przed siebie.
-A mówiłam żeby tu nie wchodzić...-mruknęłam pod nosem.
-Co?-zapytał.
-Ale czy ja coś mówię? Nie.-
-No coś mruczałaś pod nosem. Obgadujesz mnie?-
-Z kim? Z samą sobą?-boże jaki on głupi.
-Albo wiesz co? Tak, obgaduje cię.-
-Ranisz.-pokręciłam głową. Czy on na prawdę myśli,  że ja go obgaduję?!

**3 godziny później**
-Nigdy więcej nie pójdę z tobą na miasto.-
-Dlaczego?-
-Hymm...bo wprowadziłeś mnie do lasu i!!!...-przerwał mi, a ludzie się dziwnie spojrzeli.
-Ciszej, bo co se ludzie pomyślą...-
-I nas zgubiłeś!!!-w tej chwili osoby różnej płci przestały się patrzeć. Co wy se myśleliście?!
-Wynagrodzę Ci to, tylko się uspokój i nie gniewaj na mnie.-uśmiechnął się.
-Niby jak?-uniosłam jedną brew.
-Dowiesz się w swoim czasie.-teraz przypomniały mi się słowa Louisa. Dzięki Hazzuś...
-No dobrze, ale teraz chodź do domu.-pociągnęłam go za sobą, a on prawie przewrócił się na ziemię.
-Ciota.-zaśmiałam się.
-I po raz kolejny Ci to mówię. RANISZ!-i jak tu się z niego nie śmiać.

Weszliśmy do domu i dopiero teraz skapnęłam się, że zostawiłam mój telefon w lesie, po tym jak rzuciłam nim o ziemie. No po prostu zajebiście.
-Twój tata do mnie dzwonił.-powiedziała Alice.
-Tak? I co mówił?-
-Że nie może się do ciebie dodzwonić.-
-Po ja przez kogoś takiego nie miałam zasięgu w telefonie i przypadkiem zostawiłam go.-
-Gdzie?-
-W lesie.-
-Skąd ty znalazłaś się w lesie?-
-Taka ciota mnie tam zaprowadziła i nas zgubiła!-
-RA...-przerwałam Harremu.
-Tak, tak wiem ranię. Możesz się człowieku ogarnąć i przestać z tym ,,ranisz'' to jest wkurwiające!!!-zwróciłam się do Szanownego Pana ,,Ranisz''.
-Spokojnie, już Ci dzisiaj powiedziałem, że masz się nie złościć, bo złość urodzie szkodzi. Zmarszczki Ci kochanie wyjdą.-
-Ty się chyba często złościsz, bo ci już zmarszczki wyszły.-trzeba się trochę z nim podroczyć.
-Ale ja nie jestem kobietą, to się dzieje u kobiet.-
-No wiesz...ja nie wiem co ty chowasz w spodniach pod majtami.-musiałam to powiedzieć. Zaczęłam się śmiać, a Alice razem zemną. Chyba odebrało mu mowę.
-Bardzo śmieszne....Ha Ha Ha.-czy to miał być sarkazm?
-No bo jest śmieszne.-mówiła Ala przez śmiech. Szanowny Pan lub Pani ,,Ranisz'' poszedł lub nawet poszła
z udawaną obrazą w stronę swojego pokoju. Życzymy ,,Pani' powodzenia z takim podejściem do życia.
-Ja też już idę. Pa.-zwróciła się do przyjaciółki.
-Gdzie? Przeprosić Panią Hazzusię?-
-Nie. Do swojego pokoju idę-powiedziałam i pobiegłam.

Włączyłam laptopa i obczaiłam różne pierdoły takie jak facebook, twitter, skrzynka e-mail...Chyba muszę pomyśleć nad kupnem nowego telefonu. Postanowiłam się od razu przebrać w inne ciuchy. Ubrałam się w to:
  
I oto w taki sposób zleciała mi godzina. A jest 18:00. Zeszłam na dół i od razu poczułam zapach alkoholu. Dajta wiadro będę rzygać. Nigdy nie lubiłam tego zapachu, a co innego mówić o wypiciu tego...podeszłam do nich.
-Dlaczego mnie nie zawołałaś. Dobrze wiesz, że lubię ten film.-pokazałam na telewizor.
-Mówisz do mnie czy do pani Hazzusi?-
-Alice...-
-Miałam po ciebie iść, ale sama przyszłaś.-I jak tu się z nią dogadać?

**Perspektywa Alice**
Wzięłam pierwszą butelkę piwa i upiłam łyk. Podałam Sarze, ale ona nie chciała...jej strata. Postanowiłam, że muszę iść do toalety. Poszłam prosto korytarzem, następnie skręciłam w prawo i już. Prosta droga prawda? Poprawiłam makijaż, bo lekko mi się rozmazał, a ja jak to ja nawet na krok się nie ruszę bez makijażu. Wystarczą zwykłe pomalowane rzęsy. Najpierw zmyłam stary makijaż i oblałam twarz zimna wodą. Spojrzałam w lustro. Co tu do cholery robi Zayn? I dlaczego uśmiecha się jak jakiś niedołężny umysłowo? Odwróciłam się w jego stronę. On zakluczył łazienkę i schował klucz do tylnej kieszeni spodni. Podszedł bliżej mnie. Szczerze? Obleciał mnie strach. Znam go od dziecka i wiem jaki jest Zayn po alkoholu. Chciał mnie chyba pocałować, ale ja się odwróciłam. To tylko mój przyjaciel, nie czuję nic więcej do niego. Tak mi się wydawało. Chyba się tym lekko wkurzył. Jego piękne, brązowe oczy pociemniały i przybrały kolor bardziej czarny. Bałam się, cholernie się bałam.
-Ale kotek...ja wiem, że tego chcesz.-powiedział prosto do mojego ucha.
-Zayn ja nic do ciebie nie czuję...jesteśmy przyjaciółmi.-próbowałam go odepchnąć. Jednak na marne.
-Puść mnie!-
-Spokojnie.-
-Otwórz te drzwi! Słyszysz!-udało mi się odepchnąć. Był lekko wkurzony. Zacisnął ręce w pięści. Nie uderzy dziewczyny prawda. Sięgnął do tylnej kieszeni spodni i...wyjął klucz.
-Naprawdę go chcesz?-
-Tak!-
-Bardzo?
-Zayn!-
-Oddam ci go pod jednym warunkiem.-chytry uśmieszek zagościł na jego twarzy. Mam się bać?
-Słucham.-on nastawił policzek. Mógł wymyślić coś coś lepszego...Zbliżyłam swoje usta do jego policzka, a on w ostatniej chwili odwrócił głowę, tak że akurat trafiłam swoimi ustami w jego. Szybko wyrwała mu klucz i odeszłam kawałek. Odkluczyłam drzwi i nim wyszłam dałam mu z ręki w twarz i wybiegłam stamtąd.

Rozdział 7

Dziwnie czułam się w towarzystwie Zayna. Nawet nie da się tego uczucia wyrazić słownie.

**Następny dzień**
Obudziłam się z silnym bólem głowy. Nic dziwnego. Wypiło mi się trochę. Spojrzałam na kalendarz. I lekko się zasmuciłam. Jeszcze tylko miesiąc spędzę z tymi idiotami. Leżałam na łóżku, gdy nagle usłyszałam jak drzwi od mojego pokoju się otwierają. Na szczęście to tylko Sarra.
-Przyniosłam Ci tabletki i wodę.-jak ja ją kocham.
-Dziękuję. Powiedz mi. Jak to możliwie, że Ciebie głowa nie boli?-zapytałam, a ona usiadła obok mnie.
-No bo ja w porównaniu do Ciebie wypiłam tylko jedno piwo i to do tego z przymusu.-A no tak. Ona nie lubi alkoholu. Siedziała tak trochę ze mną, a potem poszła. Niezdarnie wstałam z łóżka i podeszłam do szafy. Ubrałam to:

Wykonałam lekki makijaż i założyłam różne dodatki. Zeszłam na dół i poszłam do salonu. Położyłam się na kanapie i włączyłam telewizor. I tak dłużą mi się dni...skakałam po programach telewizyjnych, nudząc się niezmiernie. Czy czas nie może płynąć szybciej?
Gdy zobaczyłam, że z 10:00 zrobiła się 13:00 poszłam do kuchni zrobić obiad. Postawiłam na Spaghetii. Uszykowałam potrzebne składniki i chciałam sięgnąć książkę kucharską, ale była za wysoko. Nagle zobaczyłam ją przed oczami. Spojrzałam w bok. Malik jaki uczynny podał mi książkę...
-Dziękuję.-powiedziałam i odwróciłam się do moich składników.
-Alice?-
-Tak, Zayn?-
-Przepraszam za wczoraj, za dużo wypiłem i troszkę mnie poniosło.-
-Przecież nic się nie stało.-zaśmiałam się.
-Na pewno.-
-Tak.-powiedziałam i pocałowałam go w policzek. Sama nie wiem czemu to zrobiłam. Po tej krótkiej wymianie zdań wróciłam do gotowania.

**2 godziny później**
-Obiad na stole!-krzyknęłam do reszty. Pierwszy w kuchni pojawił się blondyn, a za nim przyszła reszta. Jedliśmy w kompletnej ciszy.
-Więc jak wam minął dzień?-zaczął rozmowę Harry.
-jak już chyba zauważyłeś jest godzina piętnasta.-powiedziała Sarra.
-Chciałem tylko poruszyć jakiś temat.-
**
-Idziemy gdzieś? Na przykład do kina? Co ty na to?-zapytałam przyjaciółkę, jednocześnie wkładając kolejny brudny talerz do zmywarki.
-Nie chce mi się...-cała Sarra. Dla niej najlepsze było by gdyby usiadła przed telewizorem i nie ruszała dupy przez całe wakacje. Ruszyła swoje szanowne cztery litery i zeszła z blatu kuchennego. Pokierowała się w stronę wyjścia. -Idę zadzwonić do Maddy.-powiedziała i wyszła. I co ja mam zrobić sama? Nudno mi w tym domu! Albo wiecie co?! Sama sobie pojadę do tego kina! Wyszłam z kuchni i pokierowałam się w stronę drzwi. Założyłam jeszcze tylko buty i wyszłam.
**
-Cholera.-powiedziałam, kiedy poczułam krople deszczu. Mądra Alice nie ma parasola ani kaptura. Tak, wiem  z cukru nie jestem, nie roztopie się, al teraz przydałaby się bluza, bo razem z deszczem przyszedł wiatr. Zaczęłam biec w stronę domu. Czemu ja zawsze muszę mieć takiego pecha?! Chciałam wpaść do domu, bo biegłam za szybko aby się zatrzymać, ale drzwi były zamknięte i miałam bardzo bliskie spotkanie twarzy z drzwiami. Zaczęłam szukać kluczy bo wszystkich kieszeniach, ale ich nie było! Chyba zostawiłam je na korytarzu. No brawo! Zapukałam, a po chwili otworzył mi Zayn. Weszłam do domu i od razu pobiegłąm do swojego pokoju się przebrać.

Rozdział 5

 Poszliśmy do salonu, gdy nagle...zadzwonił mój telefon. Gdy tylko spojrzałem na wyświetlacz od razu opuściłem pomieszczenie. Myśląc, że w kuchni będę bezpieczny poszedłem tak i odebrałem.

**Rozmowa telefoniczna**
-Musicie do mnie przyjechać.-
-Ale my dziś nie możemy.-
-Ale mnie to kurwa obchodzi. Narozrabialiście to teraz to naprawcie!-
-Mamy chyba prawo mieć wolny dzień! Już przed chwilą ratowaliśmy Harrego!-
-A ja mówiłem wam, że jak już kogoś zabijacie, to chociaż zabijcie wszystkich, bo zawsze jest ktoś taki kto doniesie na policje!-
-Kurwa mać Thomas! Zrozum! Mamy też swoje życie i chcemy się nim nacieszyć!-
-Za. Półgodziny. Macie. Być. U mnie.-
Rozłączył się, a ja rzuciłem telefonem o ścianę. Kurwa powinienem panować nad sobą.
-Chłopacy jedziemy do Thomasa.-powiedziałem zakładając buty.
-Kto to jest Thomas?-tym razem pytanie zadała Alice.
-Nasz kolega. Chciał, abyśmy do niego na chwilę przyjechali.-powiedziałem i czym prędzej wyszedłem z domu, wsiadłem do samochodu.

**25 minut później**
Zapukałem do drzwi, a po chwili otworzył mi Thomas. Weszliśmy do jego domu.
-Słuchamy?-
-Wszystko nam się powoli rozpierdala! Ty zostałeś zgarnięty przez policjantów.-wskazał na Harrego.
-Konkrety, prosimy. Nie mamy całego dnia.-powiedział Liam.
-Tom jest na wolności.-
-Tyle to wiemy, Harry go pobił. Coś jeszcze?-powiedział Louis.
-Musicie go załatwić! On nam we wszystkim przeszkadza!-powiedział Thom<tak mówimy na niego w skrócie>
-Ale jak?!-
-Nie wiem! Znacie kogoś kto się z nim przyjaźni? Dacie rade zawsze dajecie rade.-
-Sarra!-krzyknęliśmy równocześnie.
-Co?!-
-Nasza znajoma, która go bardzooo dobrze zna, a wręcz mogę powiedzieć, że sa jak rodzeństwo.-powiedział Hazza.
-Dobra. Nie wnikam jak go załatwicie, ale macie to zrobić!-dlaczego on ciągle na nas krzyczy! Czy on wie, że to jest nie miłe?! Wyszliśmy z jego domu trzaskając drzwiami.
-Czy on nie ma kurwa innych ludzi! Czy to my musimy wszystko załatwiać!
-Najwyraźniej!-

**Perspektywa Alice**
-Czemu oni ciągle gdzieś jeżdżą?!-
-Spokojnie...zaraz wrócą...-
-Ej no właśnie! Co wtedy mówili policjanci?-
-Coś o narkotykach, pobiciach i zabitych osobach...-coś mi tu się nie zgadza. Znam ich od dawna i nigdy mi o niczym nie mówili. Czy oni coś ukrywają? No patrzcie, dziw że w ogóle do domu wrócili! Jest 22:59!
-To ja idę spać! Dobranoc!-krzyknęła Sarra i już jej nie było w salonie.
-Ja też.-poszłam na górę. Jeszcze kiedyś wyduszę z nich wszystko.

**Następny dzień**
Wstałam i po cichu zeszłam na dół. Usłyszałam, że o czymś rozmawiają. Postanowiłam, że nie będę jeszcze wchodzić do kuchni. Wiem, że to nieładnie podsłuchiwać, ale na razie to jedyny sposób na dowiedzenie się prawdy...
-Musimy im powiedzieć!-krzyczał Zayn.
-Ale nie możemy rozumiesz?! Zaczną nas się bać, znienawidzą nas a tego bym nie wytrzymał.-krzyczał Harry.
-On tego nie wytrzyma, a szczególnie jak Sarra go z nienawidzi!-śmiał się blondyn.
-Słuchajcie! One mogą przez nas być w niebezpieczeństwie!-Liam.
-Ale jak im powiemy, to uciekną, a jak uciekną to też może im się coś stać! Wiesz przecież jak łatwo jest namierzyć kogoś!-krzyczał Hazza.
-Ale i tak musimy im powiedzieć.-Wow jaki spokój w głosie Zayna.
-Czyli co powiesz?! ,,Hej dziewczyny! Wiecie co?! Zabijamy sobie ludzi, którzy staną nam i naszemu szefowi Thomasowi na drodze i do tego handlujemy narkotykami"-Louis próbował przedrzeźniać Zayna i śmiesznie mu to wychodziło. Ale nie STOP! Dosyć tego! Wchodzę tam! Zrobię taki wjazd na kuchnię!
Spokojnie weszłam do pomieszczenia, a chłopacy od razu umilkli.
-Hej.-powiedziałam.
-Hejka.-odpowiedzieli wszyscy oprócz Nialla. Mogłam się tego spodziewać. Zrobiłam płatki z mlekiem i poszłam do salonu. Nagle poczułam kogoś ręce na ramieniu. Ze strachu podrzuciłam miskę. Po chwili był głośny dźwięk i pełnio mleka na ziemi. Sarra zaczęła tarzać się po podłodze ze śmiechu. Chłopacy przybiegli z prędkością świata, a gdy zobaczyli, że to tylko miska wydała taki dźwięk odetchnęli z ulgą. Liam próbował uspokoić Saru, a ja z Zaynem zaczęłam wszystko sprzątać.
-Uspokój się!-krzyczał Li, ale Sarita tak jakby była w swoim świecie i nikogo nie słyszała. Minęło 15 minut i dopiero się uspokoiła. Wstała z podłogi i chwyciła się za brzuch.
-Chyba przez większość mojego życia nie będę mogła się śmiać.-teraz to my się śmialiśmy, ale z niej.
-No ale mi pomagacie.-powiedziała i poszła do kuchni. Po chwili przyszła z 10 kanapkami. Spojrzeliśmy na nią.
-No co? Głodnym nie można być?-znów się śmialiśmy
-Nie śmiejcie się! Głowa mnie boli!-krzyknął Lou i położył ręce na stole, a na nich głowę.
-Ale ty wiesz, że dziś jedziesz do swojej mamy. Obiecałeś jej!-Tomlinson przez chwilę leżał tak, a po chwili z prędkością świata podniósł głowę.
  
-Nieeeeeeeeeeeeeee!-zaczął krzyczeć. Zaczęliśmy się z niego śmiać.
-Masz tam być na 12:30, a jest 11:00.-
-To ja już idę.-powiedział z grymasem na twarzy i chciał wyjść.
-Lou ja nic nie mówię, ale ty jesteś w pidżamie!-krzyknęłam, gdy otworzył drzwi i był już jedna nogą za progiem.
-A to dlatego te kobiety się tak na mnie patrzyły. A ja myślałem, że się im podobam.-Zayn walnął się otwartą ręką w czoło. Louis pobiegł na górę, a po chwili  zszedł na dół.

**Perspektywa Sarry**
Poszłam do pokoju i przebrałam się w to:

Zeszłam do reszty.
-Chodź pokaże Ci okolice!-krzyknął nagle Harry ciągnąc mnie do drzwi.
-Ale ja znam okolice...-przerwał mi.
-To poznasz jeszcze raz. Chodź.-ledwo co zawiązałam buty. Szliśmy cały czas się śmiejąc. W pewnym momencie chciał chwycić się gałęzi i jak to ,,dzieci' robią, pobujać się na niej, ale gdy tylko się jej chwycił i uniósł 1 cm nad ziemię ona pękła i spadł na dupę. Zaczęłam się z niego śmiać.
-A las też Ci Liam pokazywał?-uniósł jedną brew.
-Nie...ale ja i tak tam nie wejdę!-
-Dlaczego?-
-Bo mnie wilki zjedzą.-on zaczął się śmiać. Wziął mnie na ręce i wbiegł to tego okropnego miejsca.
-Puszczaj słyszysz!-darłam się na całe gardło.
-Nie krzycz mi do ucha, bo ogłuchnę!-
-Nie krzycz na mnie!-
-Nie będę, jak przestaniesz krzyczeć!-
-I znowu krzyczysz.-powiedziałam łagodnie.
-I puść mnie do cholery!-postawił mnie na ziemie.
-Już panienka jest zadowolona?-dałam mu w twarz. Miał cały czerwony polik, w kształcie mojej ręki.
-Masz. Mnie. Stąd. Wyprowadzić.-wycedziłam przez zęby.
-Spokojnie. Złość urodzie szkodzi.-powiedział i się uśmiechnął. Boże jakie on ma ładne dołeczki i ten uśmiech...
-Czyli mi nie zaszkodzi.-powiedziałam śmiejąc się.
-Ej! Przecież jesteś piękna...-przerwałam mu.
-No w snach jestem, w realu jestem trollem spod mostu.-
-Nie kłóć się zemną! Jesteś piękna i koniec!-
-Nie będę się kłócić, jak mnie stąd wyprowadzisz.-uśmiechnęłam się do niego pokazując szereg białych zębów. Chwycił mnie za rękę i poszedł w jakąś stronę...

***************************************************************
Kolejny bohater opowiadania :-)



Thomas Blanck. Ma 22 lata. Szef chłopców. Odwieczny wróg Toma.

5 rozdział już za nami! Następny za tydzień!

Rozdział 4

-A pamiętasz jak nazywałam cię, gdy byłyśmy w przedszkolu?-chciałam jej jakoś polepszyć humor.
-Nazywałaś mnie Sarita.-zaśmiała się przez łzy.
-Alice, Sarra...my musimy coś załatwić za godzinę będziemy.-powiedział Liam, który stał opartu o futrynę.
-Dobrze?-powiedziałam, gdy już wyszedł. Sarra, gdy usłyszała dźwięk zamykanych drzwi pospiesznie założyła buty.
-A ty gdzie się wybierasz?-zapytałam.
-Do szpitala...przecież to nadal mój przyjaciel.-
-Nigdzie nie pójdziesz...-przerwała mi.
-Alice ja muszę. To ja widziałam go tam na ulicy półprzytomnego.-
-Daj mi dokończyć. Nigdzie nie pójdziesz beze mnie.-uśmiechnęłam się do niej. Szczerze to nie chciałam tam iść, no ale dla Saru mogę się poświęcić. Podobnie jak ona założyłam buty i wyszłyśmy z domu. Droga do szpitala nie trwała długo. Sarra gdy tylko zobaczyła ten budynek pobiegła najszybciej jak mogła. A ja za nią.
Wleciała do szpitala:
-Gdzie leży Tom Jonson?-zapytała cała zdyszana.
-Sala 109-powiedziała kobieta. Sarah ruszyła jak głupia, a ja posłałam kobiecie przepraszające spojrzenie. Latała po całym piętrze szukając odpowiedniej sali.
-Gdzie to jest?!-
-Sarra idź z cztery kroki w przód.-powiedziałam, a ona wykonała moje polecenie. Stanęła dokładnie przed salą 109. Wzięła głęboki wdech i pospiesznie weszła do pomieszczenia. Zamurowało mnie. Łóżko było puste. Jeszcze raz upewniłam się czy to ta sala. I to była ta właściwa. Pociągnęłam Sarre do pomieszczenia, w którym siedzą lekarze. Zapukałam i weszłam.
-Przepraszam. Czy wie pan może gdzie leży...yyy...Sarra jak on się nazywał.-
-Tom Jonson.-szepnęła mi na ucho.
-Gdzie leży Tom Jonson?-zapytałam jeszcze raz doktorka w śmiesznym fartuszku, który akurat wychodził z tego pomieszczenia.
-Sala 109.-
-No, ale tam nikogo nie ma.-
-Dobra słuchajcie dziewczyny. Znajdźcie doktora Zielarskiego. On badał tego chłopaka.-powiedział i poszedł. No wie pan co, tyle pan nam pomógł, że normalnie szkoda gadać. Tylko gdzie ja znajdę tego całego Zielarskiego. A jak już o nim wspominamy, to swoją drogą ma zabawne nazwisko.
-Przepraszam, gdzie jest doktor Zielarski?-zapytałam pielęgniarkę, która właśnie przechodziła.
-Aktualnie bada jakąś kobietę w sali 25.-powiedziała, uśmiechnęła się i poszła dalej. Podeszłam do windy. Gdy już byłyśmy na parterze i przed tą salą, zapukałam i weszłyśmy.
-Przepraszamy. Szukamy Toma Jonsona.-powiedziała Sarra.
-Dziś został wypisany. Nie miał poważnych obrażeń więc mógł iść do domu.-chyba zaraz się wkurwię.
-Ale pani w recepcji mówiła, że on jeszcze tutaj jest!!!-
-No to może był jakiś błąd, a teraz proszę was abyście wyszły.-powiedział i wskazał ręką na drzwi.
-Wal się doktorku.-mruknęła moja przyjaciółka i wyszłyśmy. No świetnie. Czyli ja latałam po piętrach szukając tego pedała, a go tu nawet nie ma!
-Chodź idziemy do domu.-przytaknęłam tylko głową. Najbardziej się bałam tego, że albo doniesie na Harrego albo sam się na nim odegra, no ale wtedy też może pożałować tego reszta i my też, chociaż.. Niall mógłby żałować.

**Kilka dni później**
**Perspektywa Sarry**
Siedziałam z Alice i Harrym w salonie. Oni grali w papier, kamień, nożyce a ja grałam na telefonie. Po chwili rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi.
-Sarra idź otwórz.-powiedzieli równo. Wstałam z kanapy wzdychając i podeszłam do drzwi i je otworzyłam, a tam stało dwóch policjantów.
-Czy jest w domu pan Harry Styles?-nie powiem przestraszyłam się.
-Harry!-zawołałam, a chłopak po chwili stanął koło mnie.
-Tak?-
-Jest pan zatrzymany.-
-Ale on pobił tylko jednego człowieka!-krzyknęłam i spojrzałam na lokowatego. On spuścił głowę o co tu chodzi?
-Jednego człowieka powiada pani?-
-No tak...-jeden wyjął jakieś kartki zaczął czytać.
-Teraźniejsze pobicie, inne pobicie z skutkiem śmiertelnym, handlowanie narkotykami, zabicie trzech osób...-przerwałam mu.
-Niech pan nie kończy tego dobrze?-
-Dobrze.-
Już po 10 minutach widziałam w oknie jak wsadzają Harrego do wozu policyjnego. Już nic nie rozumiem. Czy oni są w jakimś gangu czy co? No niech ktoś mi odpowie na moje pytania. O a oto one:
1. Jakie narkotyki?
2. O co chodzi z Tomem?
3. Dlaczego oni zabijają ludzi?
Na razie tylko tyle pytań. Po chwili na dół zeszli chłopacy.
-Gdzie jest Harry?-zapytał Lou.
-Policjanci go zatrzymali.-
-Okay. Musimy gdzieś jechać!-krzyknął Zayn.
-Louis. Chodź na chwilę ze mną.-
-Nie mogę teraz. Potem.-
-Teraz!-krzyknęłam zdenerwowana tym wszystkim. On podniósł ręce w geście obronnym i poszedł do kuchni.
-Słucham?-zapytał.
-Policja mówiła coś o narkotykach, zabitych trzech osobach. Chce wiedzieć o co tu chodzi!
-Kiedyś ci powiemy. A teraz musze lecieć skarbie.-
-Jeszcze raz powiesz do mnie skarbie, a nie będziesz miał ani jednego zęba w swojej papie!-
-Ostro.-powiedział przygryzają wargę.
-Albo teraz mi powiesz o co chodzi i gdzie jedziecie, albo ja pojadę za wami.-cały czas mówiłam przez zaciśnięte zęby.
-Słuchaj. Wszystkiego się dowiesz, ale w swoim czasie.-powiedział i jak najprędzej wyszedł. Jaki ten świat jest głupi.

**Perspektywa Zayna**
**30 minut później**
-To jak robimy wjazd na komende policji?-zaśmiał się Liam.
-Nie. Wejdziemy normalnie. Mam plan, więc róbcie to co ja. I tylko nic nie schrzańcie.-powiedziałem.
-Właśnie. Tylko nic nie schrzańcie.-powiedział Niall.
-Ale wiesz, że to zdanie w większości tyczyło się ciebie.-powiedziałem, a on obrócił głowę w geście obrażenia.
-Zjedz snikersa, bo zaczynasz strasznie gwiazdożyć.-zaśmiał się Louis podając batonika blondynowi. Skąd on do cholery wziął snikersa?!
-Idziemy.-
Pospiesznie weszliśmy do budynku. Podeszliśmy do tej kobiety za ladą. Plan był taki. Chcieliśmy uratować Harrego, więc ta kobieta może nam pomóc. Powie coś policjantą i oni wyjdą, a my zgarniemy naszego przyjaciela. Jak namówimy tą kobietę do pomocy? Więc, albo pomoże nam ,,samodzielnie" albo ją lekko zastraszymy.
-Co panów tu sprowadza.-zapytała.
-My do Harrego.-powiedziałem wprost.
-Jest teraz przesłuchiwany. Nie mogą go panowie odwiedzić.-kiwnąłem głową do Louisa. On wiedząc o co chodzi niezauważalnie wszedł za tą ladę i podszedł od tyłu do kobiety. Przyłożył jej pistolet do głowy i unieruchomił ręce.
-Więc teraz ładnie nas tam zaprowadzisz.-powiedziałem, a ona pokiwała głową. Wstała i zaczęła iść. Lou puścił jej ręce, ale spluwy nie zabrał. Gdy podeszliśmy pod właściwe drzwi, my schowaliśmy się za rogiem, a ona weszła do sali przesłuchań. Mówiła do nich coś w stylu:
-Ktoś was woła. To bardzo ważne. Idźcie, a ja zajmę się tym panem.-mówiła ze strachem w głosie. Kiedy zobaczyliśmy, że oni odchodzą poszliśmy tam, gdzie ona. Podszedłem do Harrego i powiedziałem mu, że uciekamy. Nagle usłyszeliśmy strzał. Spojrzałem na Louisa, a pod jego nogami leżała ta sama, tylko, że już martwa kobieta.
-Ty idioto nie mieliśmy jej zabijać tylko zastraszyć!!!-wydzierałem się na przyjaciela.
-Ale on mogła nas wydać! Rozumiesz!-
-Nie chcę się wtrącać, ale moglibyśmy już iść, bo tak jakby...ONI TU ZARAZ PRZYJDĄ!!!-Niall. Razem z Harrym wybiegliśmy z budynku. Jak najprędzej wsiedliśmy do auta.
-Chłopacy bo ja powiedziałem Sarze, że wszystkiego dowie się w swoim czasie, bo pytała o co z tym wszystkim chodzi i teraz ledwo wejdziemy do domu, ona będzie mnie wypytywać o wszystko. Co mam zrobić.-teraz mi to mówisz Louis, naprawdę teraz.
-Nie wiem, powiedz, że pojechaliśmy do Harrego, może że go wypuścili, ty coś tam wymyślisz.-powiedział Liam.
-Tak wszytko ja.-
-Z tego co słyszę, to ty jej powiedziałeś...-Lou przerwał Harremu.
-Tak, tak wiem. To ja jej powiedziałem tak. To ja jakoś z tego wybrnę.-
Nareszcie podjechaliśmy pod dom. Weszliśmy do środka, a Sarra wręcz rzuciła się na Stylesa. Gdyby ona wiedziała o nas ciut więcej, spierdalała by jak najdalej. Ale jest plus Sarra nie wypytuje Louisa.
-Jak ty się tu wziąłeś?-dziewczyna skierowała te słowa do Harrego.
-Wypuścili mnie.-
-Ale za takie rzeczy jakieś ty zrobił?!-
-Najwyraźniej.-mi się wydaje, czy ona naprawdę nie pamięta, że kazała trzymać się Harremu z dala od siebie. Poszliśmy do salonu, gdy nagle...

*******************************************
I właśnie w ten sposób do was powracam z rozdziałem 4!  

Wszystkich czytelników proszę:
Jak przeczytacie zostawcie chociaż kropkę, bo chce wiedzieć ilę was tu jest :-)

Następny rozdział za tydzień :-) 

Rozdział 3

**Następny dzień**
Obudziłam się w salonie oparta o ramię Alice. Chyba usnęliśmy podczas filmu. Spojrzałam na wszystkich. Zayn jako jedyny spał na ziemi. Potem Harry na końcu kanapy, na jego ramieniu miał głowę Louis, Liam na ramieniu Louisa, Niall na ramieniu Liama, a Alice na ramieniu Nialla. Oj uwierzcie mi...można się pogubić. Poszłam do kuchni zrobić sobie jedzenie... no i reszcie też. Pół godziny później na talerzu było z 20 kanapek. Dlaczego? Bo musi też starczyć kanapek dla nas, a Niall chyba 20 nie zje. I skąd wiem, że Niall jest żarłokiem? Alice mi kiedyś wspominała, a mówiąc kiedyś miałam na myśli w samolocie.

 **Popołudnie godz. 14:00**
Postanowiłam wyjść na zakupy. W końcu tyle fajnych ciuchów tu jest. Wyszłam z domu mówiąc reszcie tylko ,,pa". Stałam przed jakimś sklepem i wpatrywałam się w wystawę, gdy nagle poczułam czyjąś rękę na ramieniu. Muszę przyznać. Przestraszyłam się. Pełna strachu obróciłam się i nie mogłam uwierzyć własnym oczom! Za mną stał...Tom! Znaczy tak mi się wydawało. Z twarzy wyglądał jak on.
-Tom? Tom Jonson?-zapytałam, żeby się upewnić.
 -Tak witasz się z przyjacielem?-wtedy byłam pewna, że to on. Szczęśliwa rzuciłam mu się na szyję. Tyle lat. Tyle lat minęło odkąd go ostatni raz widziałam. Aż 12 lat, ogarniacie ile to czasu?
 -A ty co tu robisz?-zapytał.
 -Przyjechałam tu na wakacje. Będę tu caaaaaaaałe 2 miesiące!-krzyknęłam.

**2 godz. później**
-Na prawdę urodziła Ci się siostra?-zapytałam. Przez te 2 godziny mówił co się u niego zmieniło.
-Nawet mi nie przypominaj o tej wrednej, małej mendzie.-na jego słowa zaczęłam się śmiać.
Powiecie mi skąd Harry znalazł się na drugim końcu ulicy? Szedł spokojnie, do czasu. Gdy tylko zobaczył mnie z Tomem od razu podbiegł.
-Spierdalaj od Sarry jak najdalej!-krzyknął.
-Harry, ale o co Ci chodzi?!-zaczęłam się na niego wydzierać.
-Chodzi o to, że on cie wykorzysta i zostawi.-
-Ale to mój przyjaciel!-
-Ta jebana pizda nie ma przyjaciół!-
-Może byś tak zostawił nas w spokoju.-Nareszcie odezwał się Tom.
-Spierdalaj. Nie z tobą rozmawiam!-A Harry wydawał mi się fajny...Tom pociągnął mnie za rękę w swoją stronę, a Hazza zareagował bardzo nerwowo. Podszedł do niego i przywalił mu w nos. Chłopak pod wpływem uderzenia przywrócił się. Usiadł na nim okrakiem i zaczął go bić po twarzy pięściami.
-Harry! Zostaw go!-krzyczałam i próbowałam odciągnąć chłopaka od mojego przyjaciela, ale na marne. Wydawało się jakby był w transie. Po chwili loczek wreszcie mnie posłuchał i odszedł od Toma. Gdy tylko spojrzałam na półprzytomnego chłopaka zaczęłam płakać. Harry próbował mnie przytulić, ale go odepchnęłam.
-Nie dotykaj mnie! Nie podchodź do mnie! I najlepiej trzymaj się z dala ode mnie!-krzyczałam dławiąc się łzami. Podbiegłam do mojego przyjaciela i sprawdziłam mu puls. Bardzo słaby. Szybko wybrałam numer na pogotowie.  15 minut później Toma zabrała karetka. Chciałam jechać z nimi. no ale mnie nie chcieli zabrać.

**45 minut później**
-Ale ja Ci mówię, że zrobiłem do dla twojego bezpieczeństwa. To jest niebezpieczny typ.-mówił Harry wchodząc do domu razem ze mną.
-A ja ci powiedziałam trzymaj się ode mnie z daleka!-krzyknęłam i pobiegłam do pokoju.

**Perspektywa Alice**
-Harry coś ty jej zrobił?-zapytałam.
-Chłopacy mamy problem. Tom jest na wolności.-całkowicie mnie zignorował.
-Przecież miał siedzieć w pierdlu!-krzyknął zdenerwowany Zayn. O co tu kurwa mać chodzi.
-No to najwyraźniej nie siedzi w więzieniu, tylko chodzi sobie po mieście.-
-O jakim wy Tomie mówicie?!-krzyknęłam.
-Tom Jonson. Najbardziej niebezpieczny typ w Londynie. Co ja mówię? Najniebezpieczniejszy typ w całej Wielkiej Brytanii i rzekomy przyjaciel Sarry.-odpowiedział lokowaty. Zaraz chwila! Już go pamiętam! Najlepszy przyjaciel Sarry z dzieciństwa. Od razu wiedziałam, że coś jest z nim nie tak!
-Ale dlaczego Saru mówiła, że masz trzymać się od niej jak najdalej?!-
-Bo tak jakby go pobiłem. Bardzo mocno go pobiłem.-
-Ale żyje?!-
-Gdyby kurwa nie żył to byśmy się tak nim nie zamartwiali!-krzyknął Horan.
-Nie krzycz na mnie! Mam chyba prawo wiedzieć kim on do cholery jasnej jest i co wam takiego zrobił, że tak martwicie się tym, że jest na wolności.-wykrzyczałam mu to prosto w twarz.
-Ale nie musisz się do wszystkiego wtrącać! Nie jesteś nam teraz potrzebna!-czy ty na pewno chcesz tej kłótni Niall? Jesteś pewien? Chociaż oni mogą mieć rację. Nie powinnam się teraz wtrącać.
-Mam prawo wiedzieć o co tu chodzi! Przyjechałam do Londynu do was by się wyluzować, a nie martwić się teraz moim i Sarry życiem!-
-No to jedziecie sobie gdzie indziej! O mam pomysł! Najlepiej na Antarktydę! Będę miał święty spokój od ciebie i od niej i ze spokojem będę mógł zająć się sprawa Toma!-walnęłam go w twarz i pobiegłam do Sarry.
-Sarra może oni mają rację? Może on jest niebezpieczny?-
-Ale tak czy siak to mój przyjaciel!-
-No, ale zrozum! On siedział w pierdlu!-
-C-c-co?-moja biedna sarra. Przyjaźniła się z...bandytą, zabójcą lub może gwałcicielem? Nie wiem. A nie będę się pytać chłopakom bo jeszcze bardziej zdenerwuje Nialla.
-Cicho. Już nie płacz.-powiedziałam, gdy dziewczyna zaczęłam płakać na moim ramieniu mocząc i brudząc mi tuszem bluzkę.
*******************************************************

To teraz coś dla was:
      
Tom Jonson. Ma 20 lat. Przez rok siedział w więzieniu. Wróg Harrego, Nialla, Liama, Zayna i Louisa. Jest bardzo niebezpieczny.

To na tyle. Sorry, że dodaję dzisiaj ale wczoraj nie miałam czasu. Następny rozdział za tydzień w poniedziałek :-)
Aha i przepraszam, że taki krótki :-)

Rozdział 2

-Powiedzieli, że zrobią ten obiad.-powiedziała Alice, siadając koło mnie.
-Czyli mam szykować się na wizytę u lekarza z powodu zatrucia pokarmowego?-szturchnęła mnie w ramię.
-Aż tak źle nie gotują. Mam nadzieję.-usłyszałam krzyki i śmiechy. Spojrzałam na przyjaciółkę, a ona na mnie. Wstałyśmy z kanapy i poszłyśmy w stronę odgłosów. Weszłyśmy do kuchni, a tam:
1. Zayn był cały biały.
2. Harry leżał w sosie pomidorowym.
3. Niall ma na ryju czekoladę.
4. Ja i Alice też jesteśmy całe w sosie.
-To moja ulubiona bluzka.-powiedziałam z wyrzutem.
-Hahaha.-chłopcy zaczęli wytykać mnie palcami.
-No rzeczywiście. To bardzo śmieszne. Weście się tylko z tego śmiechu nie posrajcie!-powiedziałam, a raczej wykrzyczałam. Poszłam do pokoju. Zaczęłam wyrzucać wszystkie rzeczy z walizki, szukając jakiejś bluzki do domu, a nie na wyjście. Znalazłam! Była na samym dnie walizki. Zdjęłam tą brudną bluzkę. Spojrzałam na drzwi. Były lekko uchylone, a zza nich wyglądał loczek.
-Zboczeniec!-krzyknęłam i rzuciłam go tym co miałam pod ręką, czyli brudną bluzką. Póki miał ją na twarzy, założyłam nową.
-Nie jestem zboczeńcem.-odpowiedział.
-Nie wcale, przecież tylko podglądywałeś bezbronną, przebierającą się dziewczynę.-powiedziałam z nutką sarkazmu. Wyszłam z pokoju i zeszłam na dół.
-Wychodzę!-krzyknęłam.
-Po co?-
-Na spacer.-odpowiedziałam.
-Ale jeszcze się zgubisz i co ja powiem twojemu ojcu?-
-No to niech, któryś z tych ,,debili"-zrobiłam cudzysłów w powietrzu-mnie oprowadzi.-
-Liam!-krzyknęła Alice.
-Co?-zapytał chłopak, wychodząc z kuchni i pakując sobie do buzi pączka.
-Oprowadź Sarre po Londynie.-
-Okay.-powiedział i założył buty oraz kurtkę. Ja zrobiłam to samo.
**Godz. 20**
-Długo jeszcze będziesz mnie oprowadzał?-zapytałam.
-Nie. Odwiedzimy jeszcze tylko jedno miejsce.-
Przez ten czas spędzony z Liamem trochę go poznałam. Okazało się, że mamy dużo wspólnego, ale nadal nie rozumiem jak można bać się łyżek.
-A oto London Eye.-powiedział pokazując na wielką budowlę.
-I ja mam do tego wsiąść?-zapytałam lekko przerażona.
-Tak.
-Ale ja się boję.
-Spokojnie. Nie ma czego się bać.-powiedział. Po 5 minutach byliśmy w środku. Dopiero na samym szczycie zobaczyłam jaki Londyn jest piękny. Zawsze chciałam tu przyjechać, ale jakoś nigdy mi się to nie udało.
-Wiesz co?-z moich zamyśleń wyrwał mnie głos Liama.
-Już jako małe dziecko zaplanowałem sobie, że to tutaj wyznam dziewczynie miłość.-dokończył.
-To takie urocze.-powiedziałam patrząc w gwizdy. Tutaj było tak pięknie.
-Chodź do domu.-powiedział kiedy wyszliśmy z tego czegoś.

**30 minut później**
Weszliśmy do domu. Wszędzie było ciemno prócz salonu. Poszliśmy tak. Wszyscy byli wpatrzeni w telewizor i jedli popcorn. Dołączyłam do nich, a Liam widząc, że kończy nam się popcorn poszedł zrobić dodatkową porcję.

******************************************************
Przepraszam was, że tak późno, no ale jakoś nie miałam czasu... i weny. Następny za tydzień w poniedziałek :-)

Czytasz=komentujesz
komentarze naprawdę wspierają nas mnie do dalszej pracy :-)

Rozdział 1

Tak to już dziś. Dziś jadę z moją przyjaciółką do Londynu. Szkoda tylko, że na dwa miesiące. No nic.
-Sarra pospiesz się! Spóźnimy się!-krzyknęłam już lekko podenerwowana do przyjaciółki.
-Spokojnie, jak na wojnie.-zaśmiała się.-przecież nie mogę źle wyglądać. Poznam twoich przyjaciół.-wywróciłam oczami.
-Ale twój tata już czekają.-
-No to chodź.-powiedziała wychodząc z pokoju z otwartą walizką.
-Na serio chcesz, aby wszystkie rzeczy Ci wyleciały.-
-Nie. No ale co mam zrobić, jak nie mogę jej dopiąć.
-To trzeba było mnie zawołać.-powiedziałam. Zaraz na prawdę się spóźnimy.
-Oj tam, oj tam.-podeszłam do niej i zapięłam jej walizkę za pierwszym razem.
-Miałaś farta.-powiedziała dziwnie marszcząc nos.-Maddy wychodzimy!-krzyknęła jeszcze Sarra w głąb salonu, gdzie oglądała telewizor jej siostra. Przybiegła do nas i się przytuliła, tak jak to mają w zwyczaju 5 latki.
-Będę tęsknić.-powiedziała młoda, a my wyszłyśmy. Spojrzałyśmy na nasz i jej taty dom. W oknie stała Maddy i nam kiwała.
-Chodź szybciej. Zanim się popłaczę.-zaśmiałem się na te słowa. Schowałyśmy walizki do bagażnika i wsiadłyśmy.

**15 minut później**
-Pa tato.-powiedziała Sarra do swojego ojca, który tulił ją tak mocno, że ona prawie traciła oddech.
-Do widzenia panu.-powiedziałam, a on lekko mnie przytulił.
-Pa dziewczyny. Uważajcie na siebie.-krzyknął gdy już odeszłyśmy. Sarra się odwróciła i pomachała tacie.

**kilka godzin później**
-Nareszcie wysiadamy.-
-Powiedziała ta która uwielbia latać samolotami.-powiedziałam do niej.
-Cicho.-walnęłam ją z otwartej ręki w tył głowy. Ona się odwrócił i walnęła mnie w czoło. Dostałyśmy nasze walizki i na środku lotniska wypatrywałyśmy chłopców. Musiałyśmy wyglądać jak idiotki.
-Ci debile mieli na nas czekać.-
-Spokojnie.-próbowała uspokoić mnie moja przyjaciółka.
-Idą. I to jeszcze spacerkiem.-powiedziałam bardziej podenerwowana.
-T-to t-twoi z-znajomi?-zapytała jąkając się Sarra.
-No.-
-Hej Alice!-krzyknęli do mnie chórkiem, a ja do nich podbiegłam. Cała piątka zamknęła mnie w szczelnym uścisku. A Sarra? Stała w tym samym miejscu. Wyrwałam się z ich uścisku i podeszłam do przyjaciółki.
-Chłopcy to jest Sarra. Sarra to jest Zayn, Liam, Harry, Niall i Louis.-powiedziałam kolejno wskazując na chłopców.
-Idziemy-pokiwałam głową i ruszyliśmy do auta, którego nigdzie nie było...
-Mieszkamy 10 minut drogi stąd.-oznajmił mi Zayn.
-My nie będziemy tachać tych walizek.-

**10 minut później**
-Daleko jeszcze?-zapytałam równocześnie z Sarra.
-Nie dość, że was nosimy na barana to jeszcze chcecie szybciej!-Liam i Harry chyba się lekko wkurwili.
-Spokojnie.-wywróciłyśmy oczami, a po chwili zaczęłyśmy się z nich śmiać.
-To tutaj.-powiedzieli i postawili nas na ziemię. Weszliśmy do środka. Ten dom był jeszcze bardziej większy wewnątrz niż na zewnątrz. Do góry są wasze pokoje. Pierwsze od lewej strony.-pokiwałyśmy głowami i poszłyśmy do pokoi.

**Perspektywa Sarry**
Nie wiedziałam, że Alice ma tak bardzo przystojnych i bogatych przyjaciół.
Postawiłam walizkę na podłodze i poszłam na dół w poszukiwaniu kuchni. Poszłam przed siebie i trafiłam do salonu. Wycofałam się i poszłam w lewo. Tak! Trafiłam do kuchni! Zazdro?! Zaraz chwila...Walker do kogo ty mówisz?! Podeszłam do lodówki i szczerze? Lodówka świeciła pustkami. Było w niej tylko jakieś masło i mleko. Spojrzałam na jego opakowanie. To mleko straciło swoją ważność już rok temu! Ohyda! Kto trzyma takie stare produkty w domu?! Poszłam do pokoju Alice.
-Pójdziesz ze mną do sklepu?-zapytałam.
-Po co?
-Bo w lodówce jest tylko masło i mleko...-
-To zjedz płatki z mlekiem.-
-Dasz mi dokończyć?-
-No.-
-Więc o czym to ja mówiłam...a no tak...I mleko, które straciło ważność rok temu.-
-Ble.
-Tak samo zareagowałam.-
-Widzisz ile mamy wspólnego.-
-Ale wracając do tematu. To co idziesz ze mną?-
-Jasne.-powiedziała i wyszłam z pokoju. Pokierowała się w stronę drzwi, a już po chwili byłyśmy na świeżym powietrzu. Poszłyśmy do..Nie zgadniecie!!!...Poszłyśmy do Tesco! Tak wiem..jestem głupia.
-Za to, że my zrobiłyśmy zakupy oni musza zrobić nam obiad.-powiedziała moja przyjaciółka.
-Oby to było jadalne...-zaśmiałyśmy się.

**15 minut później**
Wyszłyśmy ze sklepu. Miałyśmy cztery pełne torby jedzenia. Idąc do domu mijałyśmy bardzo dużo ludzi...niektóre ryje były mi jakoś znane..ale i tak nie wiem do kogo należały. Droga powrotna minęła nam szybciej niż ta do sklepu. Weszłyśmy do domu i położyłyśmy torby z jedzeniem na blat kuchenny i udałam się do salonu, a Alice poszła powiadomić chłopców o tym, że robią dziś obiad. Po chwili dołączyła do mnie.



Rozdział 1 za nami! A jednak udało mi się go dodać dzisiaj! Kolejny za tydzień, aha i nie chcę być nachalna czy coś, ale:
Czytasz=komentujesz

Komentarze naprawdę nam, jakim nam? Mi pisanie kolejnych rozdziałów. :-)    

Bohaterowie

Alice (Rose) Brain.
Ma 18 lat i mieszka we Francji razem z przyjaciółką-Sarrą. Jest przyjaciółką Chłopaków z One Direction.






Sarra (Kate) Walker. 
Ma 17 lat i mieszka we Francji razem z Alice. Ma młodszą siostrę Maddy.





Harry (Edward) Styles
Ma 20 lat. Przyjaźni się z Alice. Mieszka w Londynie razem z reszta zespołu.





Liam (James) Payne
Ma 20 lat i jest przyjacielem Alice.





Niall (James) Horan
Ma 20 lat i jest przyjacielem Alice.





Louis (William) Tomlinson
Ma 22 lata i jest przyjacielem Alice.





Zayn (Javadd) Malik
Ma 21 lat i jest przyjacielem Alice.







Mam nadzieję, że spodoba się wam ten blog. Rozdział 1 może wstawię dziś lub za tydzień :-)